การทำยางแผ่นดิบให้ได้คุณภาพเริ่มจากน้ำยางและอุปกรณ์สะอาด ควบคุมการจับตัว รีดสม่ำเสมอ และผึ่งให้เหมาะสมก่อนจัดเก็บ ไม่ใช่เพียงทำแผ่นให้บางหรือเพิ่มน้ำหนักขาย ควรถามผู้รับซื้อเรื่องความชื้นและเกรดที่รับก่อนลงทุนซื้อเครื่องรีด
เตรียมสถานที่และแยกรุ่นน้ำยาง
จัดจุดรับน้ำยางให้พ้นฝุ่น ดิน และน้ำเสีย ล้างภาชนะ ตะกง เครื่องรีด และราวผึ่งก่อนเริ่มงาน บันทึกแหล่งน้ำยาง วันที่ และน้ำหนักแต่ละรุ่น แยกน้ำยางที่จับตัวผิดปกติหรือปนสิ่งสกปรกออก การแยกรุ่นช่วยตามหาปัญหาเมื่อแผ่นเกิดฟองหรือมีคุณภาพต่างกัน
กรองและรู้ค่า DRC ก่อนปรับน้ำยาง
กรองสิ่งปนเปื้อนและตรวจค่าเนื้อยางแห้งตามวิธีที่เหมาะสม ปริมาณน้ำและสารทำให้จับตัวต้องสัมพันธ์กับค่า DRC ปริมาตรตะกง และขั้นตอนของสถานที่ผลิต จึงไม่ควรใช้สูตรเติมสารเท่ากันทุกถังโดยไม่วัดหรือไม่ดูความเข้มข้นผลิตภัณฑ์

ทำให้จับตัวอย่างปลอดภัย
ใช้สารสำหรับการผลิตยางตามคำแนะนำทางวิชาการและฉลาก โดยให้ผู้ผ่านการฝึกดูแลการเตรียมสาร สวมอุปกรณ์ป้องกันตาและผิวหนัง จัดการสารกระเด็นและน้ำเสียอย่างเหมาะสม ห้ามใช้กรดหรือสารไม่ทราบชนิดเพื่อเร่งงาน และไม่ผสมสารจากสูตรเล่าต่อกันโดยไม่มีการตรวจสอบ
รีดและผึ่งโดยรักษาความสะอาด
เมื่อยางจับตัวพร้อมรีด ให้ทำตามลำดับเครื่องมือของกระบวนการผลิต ตรวจลูกกลิ้งและจุดหนีบมือ รีดให้แผ่นสม่ำเสมอ ล้างตามขั้นตอน แล้วนำขึ้นราวที่สะอาดและอากาศถ่ายเท ป้องกันการสัมผัสดิน ฝน และการกองทับชื้น การตากจนผิวแห้งไม่ได้แปลว่าความชื้นทั้งแผ่นผ่านเกณฑ์

คัดคุณภาพและจัดเก็บก่อนส่ง
ตรวจสิ่งปนเปื้อน ฟองอากาศ ความหนา เชื้อรา และความชื้นตามเกณฑ์ผู้ซื้อ แยกแผ่นผิดปกติ ไม่ซ่อนในมัด เก็บบนพื้นที่สะอาดพ้นความชื้นพร้อมป้ายรุ่นผลิต ยางแผ่นดิบกับแผ่นรมควันเป็นสินค้าคนละกระบวนการและเกรด จึงอย่าเรียกแทนกัน
ทำแผ่นคุ้มกว่าขายน้ำยางหรือไม่
ทดลองจดน้ำหนักน้ำยาง ค่า DRC ยางที่ขายได้ ค่าแรง น้ำ ไฟ สาร และค่าเสื่อมเครื่องรีดอย่างน้อยหลายรุ่น แล้วเทียบเงินสุทธิกับการขายน้ำยางชนิดเดียวกันในวันใกล้กัน หากส่วนต่างราคาไม่ครอบคลุมแรงงานและของเสีย การรวมผลิตกับกลุ่มอาจเหมาะกว่าลงทุนคนเดียว





